Á svo góðu róli :)

Langt síðan að ég hef skrifað eitthvað hér inn - en þegar að það hefur gerst að undanförnu þá þýðir það yfirleitt að ég hef misst dampinn og hætt í yfirstandandi átaki þess tímabils.  En það er nú aldeilis ekki raunin í þetta skiptið, ég er bara búin að vera svo upptekin síðustu vikur að það hálfa væri nóg.

Ég kláraði síðasta tímann minn með einkaþjálfaranum á síðasta fimmtudag. Það voru blendnar tilfinningar sem fylgdu því.  Leiðinlegar að því leytinu til að ég á eftir að sakna hennar mikið því að hún hefur gert svo ofboðslega mikið fyrir migá þessum tveimur mánuðum að ég er varla að trúa því.  Hún er æðislegur þjálfari sem hefur komið mér lengra en mér datt í hug að væri nokkurn tímann mögulegt. En svo er einmitt líka gaman að kveðja hana með það í nestispokanum hversu ótrúlega langt ég hef komist á ekki lengri tíma en þetta og að ég sé tilbúin til þess að tækla framhaldið sjálf með öll verkfærin sem hún hefur kennt mér og hugarfarið sem ég hef skapað sjálfri mér.
Ég fór því í mælingu hjá henni áður en við tókum hrikalega vel á því í þessum síðasta tíma til þess að kóróna þetta tímabil sem ég hef verið að æfa hjá henni.  Ég fékk svo niðurstöðurnar úr mælingunni í gær og ég táraðist því ég var svo sjúklega ánægð með niðurstöðurnar.  Ég er reyndar ekki búin að leggja saman hversu marga cm ég náði að skafa af mér en þeir eru þó nokkuð margir, ég missti 13 kg af fitu og bætti á mig 6 kg-um af vöðvamassa og minnkaði fituprósentuna mína um heil 10% á þessum tveimur mánuðum (þar af 7% bara í seinni mánuði).  Þannig að ég var ein hamingjusöm kona þegar ég fékk þetta svart á hvítu að æfingarnar og breyttur lífsstíll væri svo sannarlega að skila árangri.  Þannig að núna er ekkert annað í stöðunni en að halda ótrauð áfram og ná markmiðum mínum og komast í gott form og líða ennþá betur í eigin skinni!

En það var líka annað virkilega jákvætt sem að ég upplifði núna á síðustu dögum.  Ég fór í ræktina á sunnudaginn síðastliðinn, sem er yfirleitt hvíldardagur hjá mér en ákvað að hendast aðeins í ræktina og taka létta skokkæfingu fyrir vinnu.  Ég hef ekki mikið verið að skokka á hlaupabrettinu vegna þess að ég hef eiginlega bara verið að lyfta og að fara í spinning þannig að ég hafði eiginlega ekki hugmynd um það hvernig þessi æfing yrði.  Ég fór 3 km um daginn einhvern tímann bara á einhverju voða skokki og var bara frekar sátt við það.  En þennan morguninn langaði mig að athuga hversu lengi það tæki mig að skokka 5 km, og ef að ég gæti það yfirhöfuð þá algjörlega án þess að stoppa neitt til að hvíla mig á milli.  Ég fór af stað, stillti brettið á 7 eins og ég hef verið að skokka á undanfarið en fann fljótt að það var orðinn of hægur taktur fyrir mig þannig að ég prófaði að setja hraðann í 9.  Þannig skokkaði ég í þó nokkurn tíma og áður en ég vissi af var ég komin í 3 km þannig að ég husgaði með mér að ég gæti vel klárað 5 km og það á ágætis tíma.  5 kílómetarnir voru því hlaupnir og það á 33:25 mín sem að ég verð að telja nokkuð gott fyrir algjöran byrjanda og miðað við það að þegar ég byrjaði að hreyfa mig fyrir rétt rúmum 2 mánuðum fór ég á hlaupabrettið og skokkaði í 3 mín og labbaði 2 til skiptis og var við það að láta lífið ég var svo móð og þetta var svo erfitt. Núna langar mig því svolítið að einbeita mér að því að bæta skokkþolið mitt enn betur og markmiðið er sett á að geta klárað 10 km fyrir páska!

Þessa mynd tók ég eftir 5 km - vel sátt eins og sést greinilega. 

Þannig að ég er s.s. bara í mjög góðu jafnvægi og í góðum fíling.  Næ að halda matarræðinu svona 80-90% góðu og það er ég svo sannarlega sátt við, því að ég gæti þetta ekki ef að ég ætlaði að fara að setja boð og bönn á allt saman, þá væri þetta leiðinlegt og ég myndi fljótt gefast upp. 

Ætla ekkert að hafa þetta lengra í bili.  Það veit ennþá enginn af þessu bloggi, sem kann að þykja frekar kjánalegt en mér finnst gott að skrifa hér hvernig ferðalagið gengur svo ég geti flett upp á jákvæðum færslum ef mér gengur eitthvað illa að koma mér af stað í ræktinni eða á slæma daga.

xx Jónína ofurstolta!

Lífið er gott

Hæhæhæ!

Já lífið er svei mér þá bara ansi gott! Þessi vika er búin að vera bjútífúl! Er búin að vera sjúklega dugleg í ræktinni og matarræðinu og er bara rosalega stolt af mér í dag.  Það er laugardagur og ég byrjaði þessa helgi á að mæta í spinning eins og ég hef gert síðastliðnar fimm helgar að þessari meðtalinni og mér finnst ekkert eins gott eins og að byrja helgina svoleiðis.  Ég er búin að ákveða lyftingardaginn minn á morgun og það er ekki séns að ég láti neitt stoppa mig.  Eftir að ég hef farið í ræktina á morgun er ég búin að fara 7 sinnu i ræktina í vikunni þrátt fyrir að hafa miss út tvo daga vegna tíma- og skipulagsleysis þannig að ég hef algjörlega náð að vinna það upp.  Þannig að ég er bara rosalega sátt við mig.  Vigtin mín líka, sem er hægt og rólega að verða vinkona mín. Hún sýndi -6,3 kg í morgun og það er svo stutt í að ég nái fyrsta markmiðinu mínu og það er rosalega góð tilfinning sem hvetur mig til þess að halda ótrauð áfram.  Skemmtilegast er þó þegar maður sjálfur fer að sjá mun.  Ég sé alltaf fyrst mun á andlitinu mínu, kinnarnar mínar eru farnar að minnka og undirhakan hverfur hægt og rólega, en ég er líka farin að finna og sjá mun á magasvæðinu og að er ofboðslega ljúf tilfinning. Ég er allavega á því að þessi 60þús sem ég er búin að borga fyrir einkaþjálfunina sé vel þess virði og ég hefði ekki getað ímyndað mér betri fjárfestingu en þetta - heilsan mín og vellíðan. 

Undanfarna daga og vikur hef ég mikið verið að kryfja það hvers vegna ég fitnaði á sínum tíma.  Það er hluti af þessu öllu saman. Að skilja ástæðunni fyrir þyngdarbreytingunum og takast á við þær, sama hversu sársaukafullt það getur reynst manni.  Ég byrjaði að fitna þegar mamma og pabbi skildu, og síðan þá hefur þetta verið upp&niður barátta.  Það er yfirleitt eitthvað svona áfall eða dramatískar breytingar í lífinu sem að "triggera" þyngdaraukningu hjá fólki.  Þegar mamma og pabbi skildu tók við ákveðið sorgarferli sem ég held hreinlega að ég hafi verið of ung til að takast á við, skilja og vinna úr.  Ég var bara 10 ára og allt í einu hrundi veröldin mín eins og ég þekkti hana.  Ég þroskaðist og fullorðnaðist mjög hratt á þessum tíma þar sem það voru allt í einu bara ég, mamma og litla systir mín og því varð ábyrgðin að dreifast á mig þar sem að það er langt í frá auðvelt að vera einstæð móðir með tvær ungar stelpur að vinna langa vinnudaga.  Við hjálpuðumst að mæðgurnar til þess að láta lífið ganga eins "eðlilega" og hægt var undir þessum kringumstæðum og þegar uppi er staðið vil ég meina að okkur hafi gengið mjög vel til. Við mæðgurnar höfum gengið saman í gegnum ýmislegt á þessu ferðalagi og í kjölfarið orðið ofboðslega sterk heild þar sem samskiptin einkennast af endalausri og skilyrðislausri ást, vináttu og virðingu. En þetta var ekki auðvelt. Að missa pabba út úr lífinu á þennan hátt þó að hann hafi ennþá verið til staðar, bara öðruvísi - það var erfitt, fyrir pabbastelpuna sem ég var.  Ég varð að sjálsögðu sorgmædd og ég held að það hafi verið þá sem ég byrjaði að borða mér til huggunar. Sem síðan þróaðist út í það að ég borðaði allar tilfinningar mínar, hvort sem það var gleði, reiði, sorg, spenna eða hvað sem er - ég sóttist alltaf í mat. Ástæðan fyrir því að ég sé að ræða þetta hér er einfaldlega til þess að hjálpa mér að skilja. Í dag þarf ég að læra að nota ekki mat til að vinna úr tilfinningum, því að matur gerir það að sjálfsögðu ekki, hann er bara einhvers konar flóttaleið sem veldur enn meiri vanlíðan og tilfinnigarússíbana fyrir mig og þess vegna þarf ég að finna mér eitthvað annað í staðinn.  Mér finnst ræktin mjög góður grundvöllur til þess að fá útrás fyrir tilfinningum.  Ræktin veitir mér gleði og vellíðan og getur verið góð leið til þess að fá útrás fyrir reiði, pirring, áhyggjum og alls konar tilfinningum sem eiga það til að banka upp á hjá okkur öllum. 

Ég ætla ekkert að hafa þetta dýpra í bili, þó að ég sé svo sannarlega að kafa mun dýpra í hausinn á mér en ég deili hér.  Þetta er langt ferðalag sem hefur hingað til verið mjög skemmtilegt og lærdómsríkt.  Ég þarf núna að fara að pakka niður í kassa og byrja að þrífa íbúðina mína því að það er margt á döfinni hjá mér. Ég er að segja skilið við stúdentaíbúðina mína sem ég hef búið í síðastliðið ár og flytja inn til kærastans míns á næstu vikum, þannig að það er margt spennandi að gerast. 

Ég bíð spennt eftir að takast á við næstu viku og ætla að gera það af enn meiri krafti en síðastliðnu vikur, þó að miklum krafti hafi verið eytt í þær. 

Takk í dag & góða helgi <3

xx Jónína

5:2 fastan og spinning

Hæææ!

Bara eitthvað svona almennt röfl frá mér í dag. Ég ákvað að prófa 5:2 föstuna sem er svo vinsælt í dag.  Vinkona mín er búin að vera á þessu matarræði í næstum tvo mánuði núna og líkaði svo vel þannig að ég ákvað að slá til fyrir tveimur vikum. Fyrstu tveir dagarnir sem ég fastaði voru helvíti, ég hélt ég myndi ekki klára daginn. En svo verður þetta auðveldara. Þetta er ekki þannig að maður megi ekki borða neitt, heldur hefur maður 500kal þröskuld yfir daginn sem maður má skipta eins og manni hentar niður í máltíðir.  Mér finnst best að borða í hádeginu og svo aftur svona ca 5-6 leytið.  Ég hafði svolitlar áhyggjur af því að þetta yrði mjög erfitt þegar maður er að æfa mikið, en ég hef farið tvisvar sinnum á föstu-dögum og tekið tvær æfingar og það hefur ekki verið neitt vesen.  Þannig að ég bíð spennt og hlakka til að sjá hvort að þetta breytir einhverju svona til lengri tíma litið en mér finnst þetta mjög gott til þess að tileinka mér sjálfsstjórn því á þeim dögum sem ég fasta veit ég nákvæmlega hvað ég má og ætla að borða og verð að standa við það því að ég má ekki fara yfir kaloríufjöldann.  Þetta vonandi hefur það svo með sér í för að það verði auðveldara að halda sjálfsstjórninni þegar einhver óhollustulöngun bankar upp á á þeim dögum sem ég er ekki að fasta. 

Ákvað að henda inn einni vel ferskri mynd af mér síðan í dag. Fór s.s. á æfingu hjá þjálfaranum mínum klukkan 9 í morgun og tók þar mjög erfiða æfingu eins og alltaf en ákvað svo að fara í spinning með vinkonu minni klukkan hálf6 í kvöld líka.  Klukkutíma spinning hjá uppáhalds spinningþjálfaranum mínum og það er ekki þurr blettur á líkamanum þegar maður labbar þaðan út.  Ég elska spinning.  Mér finnst ekki rosalega gaman að taka brennsludaga í ræktinni þar sem ég hangi á stigavélinni og skíðavélinni til skiptis að rembast við tímann og að halda það út í klukkutíma.  En þegar maður fer í klukkutíma spinning hefur maður ekkert val, þú ert að brenna allan tímann á fullu í takt við tónlistina og þjálfarann og tíminn líður svo sjúklega hratt.  Þetta er allavega að mínu mati skemmtilegasta leiðin til að taka brennslu, alveg án nokkurs vafa.  Ég þarf reyndar að vera duglegri að taka brennslu eftir lyftingar og reyna að bæta smá hlaupum inn í brennslurútínuna því að ég vil vinna upp almenntilegt "skokk-þol" svo ég geti farið að hlaupa almennilega. Ég er bara að taka svo hrikalega á því í lyftingunum að ég hef varla orku í meira eftir 45-60 mín lyftingarsession að ég vil frekar fara aftur seinna yfir daginn í spinning, sem að hentar mér vel allavega núna en bæti svo hinu við hægt og rólega líka.  

Já, ég er allavega vel peppuð þessa dagana.  Fór í Bónus í dag til að bæta á úrvalið í ísskápnum og ætla svo að elda kjúkling og eitthvað gott meðlæti á morgun til að eiga annað kvöld og á fimmtudaginn. Ég er að vinna á fimmtudagskvöldið og ég finn það að ég verð að venja mig á það að elda nóg til að eiga með mér í vinnuna, því að þar fyrst eru freistngarnar.  Yfirleitt er eldaður svo góður og ekki svo hollur matur, og alltaf til eitthvað til að narta í þannig að ég þarf að passa mig sérstaklega vel þar.  Það hefur gengið misvel, eins og síðustu helgi þá var ég að vinna mjög langar vaktir og var ekki búin að skipuleggja mig nógu vel til að ég ætti með mér nesti fyrir alla dagana og þá er auðvelt að renna út af breinu brautinni.  Ætla þess vegna að taka mig vel til í andlitinu og passa upp á það að eiga alltaf kjúkling eða fisk eða boozt til að taka með mér í vinnuna til að borða í staðinn fyrir að detta í matinn sem er þar á boðstólnum. 

Annars held ég að þetta sé bara komið gott af röfli í dag - þangað til næst - lovjú mamma (þú ert sú eina sem veist af þessu bloggi ;*)

xx Jónína

Æfing dagsins

Langði bara að setja inn stutta færslu í dag.
Er hrikalega peppuð, var að koma af svakalega erfiðri æfingu hjá einkaþjálfaranum mínum þar sem ég átti líka gott spjall við hana.  Var að fá úr mælingunum mínum eftir fyrsta mánuðinn með henni. Missti 3,9 kg og 1,35% í fitu en ég vildi meira. Þannig að ég mætti á æfingu frekar fúl við sjálfa mig eftir að hafa ekki fengið betri niðurstöður úr mælingunni.  En þjálfarinn minn fullyrti að þetta væri eðlilegt því að líkaminn væri að upplifa ákveðið aðlögunarferli og sjokk þar sem að ég fór frá því að hreyfa mig aldrei og borða mjög óhollt í mjög reglulega hreyfingu og mun hollari fæðu.  Hún sagði jafnframt að ég mætti búast við mun betri tölum eftir þennan mánuðinn - og það er nákvæmlega það se ég ætla að láta gerast.  Ég ætla á eftir að fara að kaupa mér bók og skrá niður allt sem ég borða, þó ég nenni ekki að vigta það allt. Ég held að það sé gott tæki fyrir mig til að fylgjast betur með því sem ég borða og hafa betra aðhald í matarræðinu. Ég veit nefnilega að ég er að gera allt rétt í ræktinni og hreyfingunni en það skilar víst ekki 100% árangri ef að mataræðið er ekki í takti við hreyfinguna. Og ég er spennt yfir þessu, ég veit að ef ég verð sjúklega dugleg mun þetta skila mér tölum sem ég verð sáttari við í lok þessa æfingartímabils.  Ég ákvað nefnilega að taka 1 mánuð í einkaþjálfun í viðbót og mun svo líklegast færa mig yfir í fjarþjálfun eða allavega vigtun hjá henni einfaldlega vegna þess að þetta kostar pening og ég þarf að reyna að spara aðeins.

Í dag tók ég mjög skemmtilega, en ógeðslega erfiða æfingu hjá einkaþjálfaranum.  Hún vildi að við æfðum í dag með svona tabata ívafi, þar sem að maður æfir í 20 sek og hvílir í 10.  Við tókum súpersett, sem eru tvær æfingar til skiptis í 20 sek með 10 sek hvíld á milli og endurtekningin fjórum sinnum.  Ég gerði 5 slík sett og hélt ég myndi annað hvort deyja, æla eða líða yfir mig.  En það var svo gott þegar þetta var búið, ég var svo stolt.  Við erum byrjaðar að bæta þyngd á lóðin mín í öllum æfingum sem ég er að gera, sem er mjög skemmtileg tilfinning.  Eitthvað sem ég hef aldrei upplifað áður því í gegnum tíðina þegar ég hef verið að lyfta hef ég annað hvort verið of góð við mig og ekki haft sjálfsagann í að lyfta þyngra en mér þótti "passa innan þægindarammans" eða þá ég hef ekki tollað nógu lengi í ræktinni í þau skipti og einfaldlega gefist upp áður en ég gat farið að þyngja.  Eitt af settunum voru líka sprettir á hlaupabrettinu í 20 sek og hvíld í 10 sek.  Það er eitthvað sem ég gerði líka hjá þjálfaranum í annarri vikunni minni, nema þá hljóp ég á aðeins minni hraða og var við það að kafna þegar ég var búin að endurtaka hlaupin í 8 skipti.  Þess vegna var svo gaman að sjá að allir spinningtímarnir sem ég hef farið í undanfarnar vikur (vanalega 3-4 á viku) með systur minni eru farnir að borga sig í betra þoli.  Ég er handviss um það að með þessu áframhaldi og ef ég bæti inn smá hlaupum í hverri viku verð ég farin að hlaupa 5 km eftir mánuð eða tvo án þess að deyja við það.  Draumurinn er að geta hlaupið 10 km fyrir afmælið mitt 30.apríl, en það er langtíma markmiðið mitt. Mér hefur alltaf fundist gaman og gott að hlaupa, þegar ég er í formi til þess. Þannig að núna hlakka ég til að komast í betra form svo ég geti farið út að skokka án þess að þurfa sífellt að stoppa til að hvíla mig inn á milli. Það er bara einhvern veginn svo frelsandi tilfinning að geta farið út, sérstaklega á kvöldin, með ipod í eyrunum og hlaupið bara. Hlaupið bara með eigin hugsunum.  Ég fæ gæsahúð bara við tilhugsunina og hlakka til að geta farið að gera það.  

Þetta átti að vera stutt færsla, en varð aðeins of löng. Ætla að demba mér í smá lærdóm og stúss, svo ætla ég að fara í spinningí kvöld með Laufey. Ná síðustu æfingunni með henni áður en hún fer í burtu í 11 daga í sólina helvísk :)

Takk í dag!

xx Jónína

Að týnast af beinu brautinni...

...það er ótrúlegt hversu auðvelt það er að týnast af beinu brautinni. Ég hef gert það margoft.  Og í hvert skipti sem ég rata inn á hana á ný skil ég ekki hvernig ég gat leyft mér að "týnast". Ég er að sjálfsögðu að tala um það þegar maður er duglegur í ræktinni og matarræðinu og við það að rækta sjálfan sig og þegar maður hættir þvi skyndilega, gefst upp og dettur í ruslfæðið og ruglið aftur.
Það er alltaf jafn gott að byrja í ræktinni aftur. Borða hollt og hugsa um hvað maður setur ofan í sig og líða vel í lok dags eftir erfiðið og ég tala nú ekki um þegar maður fer að sjá árangur erfiðisins.  Þess vegna er ég alltaf jafn hissa þegar ég tek mig til og byrja aftur - afhverju hætti ég þessu? Af hverju kaus ég frekar að hreyfa mig ekki neitt og borða mat sem lét mér líða vel í 5 mínútur en illa restin af deginum, ef ekki vikunni.  Þess vegna er þetta svo mikið spurning um jafnvægi.  Auðvitað koma dagar þar sem að verr gengur og að maður "svindli" smá, en það er ekki ávísun á það að maður eigi bara að hætta og gefast upp.  Það er eitthvað sem ég verð að læra að tileinka mér.

Ég er búin að eiga í þeirri baráttu núna síðastliðinn mánuð.  Það koma dagar sem ég fer upp í rúm að sofa og er sjúklega stolt af mér af árangri dagsins, kannski búin að fara jafnvel tvisvar sinnum í ræktina þann daginn og borða mjög hollt og hóflega. En svo koma líka dagar þar sem mér hefur gengið verr, kannski byrjað vel - farið í ræktina og borðað hollt en endað svo í því að stelast í serrano vefju eða eitthvað. Eða guð hjálpi mér hvað hausinn á mér segir við mig ef ég tek hvíldardag frá ræktinni! Þetta er svo rangt. Ég veit að ég er að gera vel.  Ég veit að ég er að tileinka mér nýjan lífsstíl og auðvitað koma dagar sem ég get ekki haldið 100%. En ég er að mæta. Ég er að gefa allt í þetta.
Þannig að ég ætla bara að vera stolt af mér. Síðasta vika var svona 85% góð. 100 % góð hvað varðar hreyfinguna en kannski svona 75% góð hvað varðar matarræðið. En ég skal lofa ykkur því að sú vika er svona 150% betri en einhver vika sem ég átti í ágúst.

Ég ákvað í september að ég ætlaði að vera edrú allan mánuðinn. Einfaldlega vegna þess að neysla áfengis skemmir árangurinn og hægir á árangrinum og svo veit ég líka að þegar ég vakna daginn eftir djamm er ég ekki hress og langar í ræktina heldur er ég þunn og langar í burger.  Og þessi mánuður var auðveldur - og skemmtilegur.  Ég vaknaði allar helgar hress og til í ræktina, þó ég væri að vinna klukkan 10 eða 12 og ég var aldrei þunn eða löt.  Svo leið september undir lok og þetta "áfengisbindindi" sem ég setti sjálfri mér var búið.  Þannig að ég hafði þá leyfi til að kíkja á djammið svo ég einfaldega bjó mér til djamm - það var ekkert að gerast en ég hóaði í nokkrar vinkonur og við kíktum á djammið. Fékk mér nokkra bjóra og hvítvín, varð smá hífuð, dansaði smá, þurfi svo að sjálfsögðu að stoppa á leiðinni heim og fá mér eina pylsu því að það er jú gott ráð til þess að losna við þynnku morgundagsins, fór seinna að sofa en helgarnar á undan.  Svo vaknaði ég, ekki jafn fersk og helgarnar á undan og hvað kallaði hausinn minn á? Pizzu! Sem ég hafði enga sjálfsstjórn til þess að neita honum um, þannig að ég stimplanði inn velkunnugt símanúmer - 5812345 - pantaði mér pizzu og gos og sporðrenndi því niður með bestu lyst - því að ég var jú þunn, var búin að vera dugleg og nú átti sko aldeilis að leyfa sér! Hvað gerðist? Þetta var að sjálfsögðu alveg jafn gott og mig minnti, en það varði líka bara rétt á meðan á átveislunni stóð og eftir það leið mér illa í maganum, var útblásin og vinur minn hr. Samviskubit var ekki langt undan og hann dvaldi hjá mér restina af deginum.
Þannig að þetta djamm með vinkonum mínum var gaman, pylsan, bjórinn, hvítvínið, pizzan; allt var þetta helvíti gott - en þetta var engan veginn þess virði. Ég held því að ég haldi mig bara við það að vera pínulítið edrú bara áfram. Það er bara kósý og ég bara elska sjálfa mig það mikið að mig langar ekkert að gera mér þetta aftur í bráð, nema þá að það sé eitthvað svakalega sérstakt á döfinni.

En annars gengur vel að kúpla sig út úr helginni og inn í rútínuna aftur. Ég henti hr. Samviskubiti út á sunnudagskvöldið og stillti vekjaraklukkuna á 5:50 og fór í spinning á mánudagsmorguninn, fastaði allan mánudaginn (500kal, ekki alveg fasta) og var svo dugleg og góð við mig í dag í matarræðinu og hreyfingunni. Og svona skal vikan halda áfram, en ég tek einn dag í einu.

Farin að halda áfram að læra - þangað til næst

Djónæn 

Að rísa upp aftur

Í dag var erfiður dagur. Eins frábær og dagurinn var þegar ég bloggaði síðast. En svoleiðis er þetta ferðalag. Það koma stórar og erfiðar brekkur sem getur verið erfitt að klífa, og í dag var ég að rembast við eina slíka.  Ég vaknaði með bilaðar harðsperrur frá æfingu gærdagsins og byrjaði á því strax í morgun að fresta áætlaðri æfingu þangað til eftir skóla í hádeginu.  Svo þegar ég var búin í skólanum hugsaði ég með mér að kannski væri bara sniðugt að fara í spinning klukkan 17:30 í staðinn. Áður en ég vissi var ég búin að fresta æfingunni í allan dag og klukkan orðin 20:30 og því varð ekkert úr föstudagsæfingunni sem átti að vera svo hardcore.

Dagurinn var líka erfiður að því leyti að ég hugsaði um pizzu og franskar frá því að ég vaknaði.  Ég var tvisvar sinnum búin að taka upp símann og næstum panta mér pizzu, en ég náði í bæði skiptin að skella á áður en það var svarað. En ég fór í staðinn og keypti mér 12" subway bát, kristal og súkkulaðihúðaðar kasjúhnetur.  Sem er engan veginn í takt við matarræðið undanfarna daga en þó skárra en 12" pizza frá Domino's.

Í dag er ég því að glíma við erfiðið sem fylgir því að hafa samviskubit. En það er kannski alveg eðililegt að upplifa svona daga inn á milli.  Bara svo skrítið því að í gær átti ég mjög góðan dag sem endaði þannig að ég mátaði buxur sem ég pantaði mér af netinu í sumar og hef aldrei passað í fyrr enn í gær - allt í einu gat ég hneppt þeim og þær voru ekki þröngar eða óþæginlegar og pössuðu bara svona líka glimrandi.  Og í morgun átti ég líka mjög gott augnablik þegar ég steig á vigtina sem að sýndi að það eru 4,4 kg farin á þremur vikum. Þess vegna er svo skrítið að hugsa um það hvernig dagurinn í dag fór og afhverju ég endaði á því að vera uppi í rúmi með samviskubit. En þetta er líka dagur sem ég ætla að muna, eins og þriðjudagurinn sl. sem ég bloggaði um síðast. Því að sú tilfinning í lok dags er mun betri en tilfinningin í lok þessa dags.

En núna ætla ég að hætta að vera með samviskubit og fyrirgefa sjálfri mér. Ég er búin að stilla vekjaraklukkuna kl 09:00 og ætla að fara niður í rækt og taka smá lytingar og svo klukkutíma spinning og taka vinnudaginn af krafti hvað varðar matarræðið. Setja þennan dag í reynslubankann og muna hvað ég var fúl og vonsvikin. Og hvíldardagurinn sem átti að vera á sunnudaginn verður í staðinn bara hrikaleg æfing fyrir vinnu klukkan 10:00.  Það hljómar eins og gott plan :)

Ætla að fara að sofa og vakna endurnærð og endurstillt með hausinn á réttum stað á morgun.

xx Jónína

Að elska sjálfan sig...

Ég ákvað að henda út öllum gömlum færslum af þessu bloggi og ég hef hér með ákveðið líka að skammast mín ekki fyrir að viðurkenna að það er einfaldlega vegna þess að ég skammaðist mín pínulítið yfir því að þurfa að byrja enn eina færsluna á "aftur á byrjunarreit..." eða eitthvað í þeim dúr. Þær hafa nefnilega verið ófáar þannig færslurnar upp á síðkastið.  En eins og allir vita sem einhvern tímann hafa þurft að glíma við ofþyngd og matarfíkn - er þetta ekki auðvelt, þetta er endalaus barátta þar sem sigrar eru unnir en stríð einnig töpuð. Og þannig hefur þetta rúllað hjá mér undanfarin 5-6 ár. Ég hef sigrað og ég hef tapað.  Ég hef misst helling af kg-um og cm en bætt þeim svo aftur á mig og gott betur en það í hvert skiptið.  Ég er skólabókardæmi um svokallað "jójó-feitabollu", þó svo að ég kalli sjálfa mig það ekki dags daglega, að sjálfsögðu ekki.  Og þar kem ég að titli þessarar færslu - "að elska sjálfan sig".

Undanfarnar vikur hef ég lært smátt og smátt að elska sjálfa mig. Ég byrjaði í enn einu átakinu í lok ágúst.  Það gerðist þannig að eitt laugardagskvöldið í byrjun ágúst var ég ein heima, klukkan var orðin ca 2 um nótt og ég var að reyna að sofna en gat ekki sofnað vegna þess að ég var of mikið að hugsa um lífið og sjálfa mig.  Þá komst ég að því að ég hafði loksins náð botninum.  Ekki misskilja mig, ég var ekki þunglynd eða slíkt, og hef oft verið þyngri en ég var á þeim tímapunkti en ég hugsaði sem svo að núna vildi ég breytingu til frambúðar.  Eftir að hafa planað og ímyndað mér næstu 12 mánuðina fram í tímann eins og manni hættir oft til setti ég mig í samband við einkaþjálfara sem ég hafði um vorið verið í fjarþjálfun hjá og kunnað svo ofboðslega vel við.  Hún var þá í sumarfríi en sagðist getað tekið mig í mælingu í lok ágúst og væri laus til að taka mig í einkaþjálfun ef ég hefði áhuga. Ég tók þess vegna þá stóru ákvörðun að fjárfesta í heilsunni og borga fyrir einkaþjálfara, eitthvað sem ég hef aldrei þorað að gera áður, einfaldlega vegna þess að hingað til hef ég verið of góð við sjálfa mig og ekki viljað skora almennilega á mig. 

28.ágúst mætti ég því í mælingu til hennar og 4.september fór ég í fyrsta tímann til hennar. Ég mætti í upphitun, sjúklega peppuð og til í þetta og ég nánast bókstaflega skreið út úr þessum fyrsta tíma með bros á vör.  Þarna hafði fyrsta markmiðinu verið náð - sem var einfaldlega; að mæta & að framkvæma. Síðan þá hef ég mætt til hennar í herbúðir eins og ég kýs að kalla það tvisvar í viku og verið svo dugleg hina dagana að mæta í ræktina og taka brennslu og lyftingar. Ég sé ofboðslegan mun á mér en það sem er miklu skemmtilegra er hversu mikinn mun ég finn á mér. Í dag átti ég svo ofboðslega sérstakt augnablik.  Ég mætti á æfingu til hennar klukkan 9 og hún ýtti mér lengra en hún hefur nokkurn tímann ýtt mér og ég gerði hluti sem ég hefði aldrei látið mér dottið í hug að dreyma um að ég gæti gert.  Ég man í einni æfingunni sagði ég við hana "þú ert svo yndislega brjáluð að láta þér detta það í hug að ég geti gert þetta" - hún hló og sagði mér að kýla á það! Sem og ég gerði - þrisvar sinnum. Ég fór af æfingunni eftir klukkutíma og út í bíl og ég var gráti næst þegar ég settist inn í bílinn.  Á þremur vikum hef ég komist lengra en ég hef nokkurn tímann komist áður. Og það sem meira er, þó ég hafi tekið mest brutal æfingu í lífi mínu í morgun, þá fór ég í 45 mín spinning í hádeginu með Laufey í þokkabót. Þannig að í dag er ég stolt.

Hausinn á manni virkar á svo ofboðslega sérstakan hátt.  Maður er svo fljótur að segja sér að maður geti ekki eitthvað án þess að láta á það reyna.  Þetta er hugarfar sem ég er hægt og rólega að breyta og það gerir mér svo gott.  Ég get í fullri hreinskilni sagt að í fyrsta skipti á ævi minni er ég að fara í ræktina algjörlega fyrir mig sjálfa og í hvert skipti er ég spennt og finnst ofboðslega gaman af.  Af því að ég elska sjálfa mig og ég vil verða að bestu mögulegu útgáfu af sjálfri mér sem ég get orðið. Ég á misgóða daga, að sjálfsögðu.  Ég á daga sem mig langar sjúklega mikið í pizzu og þarf að berjast til að halda mér frá því. Ég á daga sem ég er ekki nógu dugleg að borða nógu oft. Ég á daga þar sem matarræðið mitt er fullkomið. Ég á líka daga þar sem það er ekki alveg fullkomið en ég ákveð að brjóta mig ekki niður fyrir vikið og halda að það sé allt ónýtt.

Lífið er gott í dag. Ég er gríðarlega hamingjusöm og komin svo miklu lengra í þessu ferðalagi en mig grunaði að ég yrði komin eftir aðeins þrjár vikur.  Og nú er bara að halda áfram. Ég er loksins farin að sjá það á vigtinni að ég sé að léttast, en það tekur tíma og ég finn hvað ég er að styrkjast gífurlega. Mig langaði bara að skrifa þetta niður í blogg fyrir sjálfa mig, svo ég muni eftir þessum degi.  Þetta blogg er gott verkfæri fyrir mig sjálfa til að fylgjast með mér og fá útrás þegar vel gengur og líka þegar illa gengur - því að ég veit alveg að það verða ekki allir dagar eins og dagarnir í dag. En ég ætla að njóta hans það sem eftir er af deginum :)

xx Jónína