Að týnast af beinu brautinni...

...það er ótrúlegt hversu auðvelt það er að týnast af beinu brautinni. Ég hef gert það margoft.  Og í hvert skipti sem ég rata inn á hana á ný skil ég ekki hvernig ég gat leyft mér að "týnast". Ég er að sjálfsögðu að tala um það þegar maður er duglegur í ræktinni og matarræðinu og við það að rækta sjálfan sig og þegar maður hættir þvi skyndilega, gefst upp og dettur í ruslfæðið og ruglið aftur.
Það er alltaf jafn gott að byrja í ræktinni aftur. Borða hollt og hugsa um hvað maður setur ofan í sig og líða vel í lok dags eftir erfiðið og ég tala nú ekki um þegar maður fer að sjá árangur erfiðisins.  Þess vegna er ég alltaf jafn hissa þegar ég tek mig til og byrja aftur - afhverju hætti ég þessu? Af hverju kaus ég frekar að hreyfa mig ekki neitt og borða mat sem lét mér líða vel í 5 mínútur en illa restin af deginum, ef ekki vikunni.  Þess vegna er þetta svo mikið spurning um jafnvægi.  Auðvitað koma dagar þar sem að verr gengur og að maður "svindli" smá, en það er ekki ávísun á það að maður eigi bara að hætta og gefast upp.  Það er eitthvað sem ég verð að læra að tileinka mér.

Ég er búin að eiga í þeirri baráttu núna síðastliðinn mánuð.  Það koma dagar sem ég fer upp í rúm að sofa og er sjúklega stolt af mér af árangri dagsins, kannski búin að fara jafnvel tvisvar sinnum í ræktina þann daginn og borða mjög hollt og hóflega. En svo koma líka dagar þar sem mér hefur gengið verr, kannski byrjað vel - farið í ræktina og borðað hollt en endað svo í því að stelast í serrano vefju eða eitthvað. Eða guð hjálpi mér hvað hausinn á mér segir við mig ef ég tek hvíldardag frá ræktinni! Þetta er svo rangt. Ég veit að ég er að gera vel.  Ég veit að ég er að tileinka mér nýjan lífsstíl og auðvitað koma dagar sem ég get ekki haldið 100%. En ég er að mæta. Ég er að gefa allt í þetta.
Þannig að ég ætla bara að vera stolt af mér. Síðasta vika var svona 85% góð. 100 % góð hvað varðar hreyfinguna en kannski svona 75% góð hvað varðar matarræðið. En ég skal lofa ykkur því að sú vika er svona 150% betri en einhver vika sem ég átti í ágúst.

Ég ákvað í september að ég ætlaði að vera edrú allan mánuðinn. Einfaldlega vegna þess að neysla áfengis skemmir árangurinn og hægir á árangrinum og svo veit ég líka að þegar ég vakna daginn eftir djamm er ég ekki hress og langar í ræktina heldur er ég þunn og langar í burger.  Og þessi mánuður var auðveldur - og skemmtilegur.  Ég vaknaði allar helgar hress og til í ræktina, þó ég væri að vinna klukkan 10 eða 12 og ég var aldrei þunn eða löt.  Svo leið september undir lok og þetta "áfengisbindindi" sem ég setti sjálfri mér var búið.  Þannig að ég hafði þá leyfi til að kíkja á djammið svo ég einfaldega bjó mér til djamm - það var ekkert að gerast en ég hóaði í nokkrar vinkonur og við kíktum á djammið. Fékk mér nokkra bjóra og hvítvín, varð smá hífuð, dansaði smá, þurfi svo að sjálfsögðu að stoppa á leiðinni heim og fá mér eina pylsu því að það er jú gott ráð til þess að losna við þynnku morgundagsins, fór seinna að sofa en helgarnar á undan.  Svo vaknaði ég, ekki jafn fersk og helgarnar á undan og hvað kallaði hausinn minn á? Pizzu! Sem ég hafði enga sjálfsstjórn til þess að neita honum um, þannig að ég stimplanði inn velkunnugt símanúmer - 5812345 - pantaði mér pizzu og gos og sporðrenndi því niður með bestu lyst - því að ég var jú þunn, var búin að vera dugleg og nú átti sko aldeilis að leyfa sér! Hvað gerðist? Þetta var að sjálfsögðu alveg jafn gott og mig minnti, en það varði líka bara rétt á meðan á átveislunni stóð og eftir það leið mér illa í maganum, var útblásin og vinur minn hr. Samviskubit var ekki langt undan og hann dvaldi hjá mér restina af deginum.
Þannig að þetta djamm með vinkonum mínum var gaman, pylsan, bjórinn, hvítvínið, pizzan; allt var þetta helvíti gott - en þetta var engan veginn þess virði. Ég held því að ég haldi mig bara við það að vera pínulítið edrú bara áfram. Það er bara kósý og ég bara elska sjálfa mig það mikið að mig langar ekkert að gera mér þetta aftur í bráð, nema þá að það sé eitthvað svakalega sérstakt á döfinni.

En annars gengur vel að kúpla sig út úr helginni og inn í rútínuna aftur. Ég henti hr. Samviskubiti út á sunnudagskvöldið og stillti vekjaraklukkuna á 5:50 og fór í spinning á mánudagsmorguninn, fastaði allan mánudaginn (500kal, ekki alveg fasta) og var svo dugleg og góð við mig í dag í matarræðinu og hreyfingunni. Og svona skal vikan halda áfram, en ég tek einn dag í einu.

Farin að halda áfram að læra - þangað til næst

Djónæn