Lífið er gott

Hæhæhæ!

Já lífið er svei mér þá bara ansi gott! Þessi vika er búin að vera bjútífúl! Er búin að vera sjúklega dugleg í ræktinni og matarræðinu og er bara rosalega stolt af mér í dag.  Það er laugardagur og ég byrjaði þessa helgi á að mæta í spinning eins og ég hef gert síðastliðnar fimm helgar að þessari meðtalinni og mér finnst ekkert eins gott eins og að byrja helgina svoleiðis.  Ég er búin að ákveða lyftingardaginn minn á morgun og það er ekki séns að ég láti neitt stoppa mig.  Eftir að ég hef farið í ræktina á morgun er ég búin að fara 7 sinnu i ræktina í vikunni þrátt fyrir að hafa miss út tvo daga vegna tíma- og skipulagsleysis þannig að ég hef algjörlega náð að vinna það upp.  Þannig að ég er bara rosalega sátt við mig.  Vigtin mín líka, sem er hægt og rólega að verða vinkona mín. Hún sýndi -6,3 kg í morgun og það er svo stutt í að ég nái fyrsta markmiðinu mínu og það er rosalega góð tilfinning sem hvetur mig til þess að halda ótrauð áfram.  Skemmtilegast er þó þegar maður sjálfur fer að sjá mun.  Ég sé alltaf fyrst mun á andlitinu mínu, kinnarnar mínar eru farnar að minnka og undirhakan hverfur hægt og rólega, en ég er líka farin að finna og sjá mun á magasvæðinu og að er ofboðslega ljúf tilfinning. Ég er allavega á því að þessi 60þús sem ég er búin að borga fyrir einkaþjálfunina sé vel þess virði og ég hefði ekki getað ímyndað mér betri fjárfestingu en þetta - heilsan mín og vellíðan. 

Undanfarna daga og vikur hef ég mikið verið að kryfja það hvers vegna ég fitnaði á sínum tíma.  Það er hluti af þessu öllu saman. Að skilja ástæðunni fyrir þyngdarbreytingunum og takast á við þær, sama hversu sársaukafullt það getur reynst manni.  Ég byrjaði að fitna þegar mamma og pabbi skildu, og síðan þá hefur þetta verið upp&niður barátta.  Það er yfirleitt eitthvað svona áfall eða dramatískar breytingar í lífinu sem að "triggera" þyngdaraukningu hjá fólki.  Þegar mamma og pabbi skildu tók við ákveðið sorgarferli sem ég held hreinlega að ég hafi verið of ung til að takast á við, skilja og vinna úr.  Ég var bara 10 ára og allt í einu hrundi veröldin mín eins og ég þekkti hana.  Ég þroskaðist og fullorðnaðist mjög hratt á þessum tíma þar sem það voru allt í einu bara ég, mamma og litla systir mín og því varð ábyrgðin að dreifast á mig þar sem að það er langt í frá auðvelt að vera einstæð móðir með tvær ungar stelpur að vinna langa vinnudaga.  Við hjálpuðumst að mæðgurnar til þess að láta lífið ganga eins "eðlilega" og hægt var undir þessum kringumstæðum og þegar uppi er staðið vil ég meina að okkur hafi gengið mjög vel til. Við mæðgurnar höfum gengið saman í gegnum ýmislegt á þessu ferðalagi og í kjölfarið orðið ofboðslega sterk heild þar sem samskiptin einkennast af endalausri og skilyrðislausri ást, vináttu og virðingu. En þetta var ekki auðvelt. Að missa pabba út úr lífinu á þennan hátt þó að hann hafi ennþá verið til staðar, bara öðruvísi - það var erfitt, fyrir pabbastelpuna sem ég var.  Ég varð að sjálsögðu sorgmædd og ég held að það hafi verið þá sem ég byrjaði að borða mér til huggunar. Sem síðan þróaðist út í það að ég borðaði allar tilfinningar mínar, hvort sem það var gleði, reiði, sorg, spenna eða hvað sem er - ég sóttist alltaf í mat. Ástæðan fyrir því að ég sé að ræða þetta hér er einfaldlega til þess að hjálpa mér að skilja. Í dag þarf ég að læra að nota ekki mat til að vinna úr tilfinningum, því að matur gerir það að sjálfsögðu ekki, hann er bara einhvers konar flóttaleið sem veldur enn meiri vanlíðan og tilfinnigarússíbana fyrir mig og þess vegna þarf ég að finna mér eitthvað annað í staðinn.  Mér finnst ræktin mjög góður grundvöllur til þess að fá útrás fyrir tilfinningum.  Ræktin veitir mér gleði og vellíðan og getur verið góð leið til þess að fá útrás fyrir reiði, pirring, áhyggjum og alls konar tilfinningum sem eiga það til að banka upp á hjá okkur öllum. 

Ég ætla ekkert að hafa þetta dýpra í bili, þó að ég sé svo sannarlega að kafa mun dýpra í hausinn á mér en ég deili hér.  Þetta er langt ferðalag sem hefur hingað til verið mjög skemmtilegt og lærdómsríkt.  Ég þarf núna að fara að pakka niður í kassa og byrja að þrífa íbúðina mína því að það er margt á döfinni hjá mér. Ég er að segja skilið við stúdentaíbúðina mína sem ég hef búið í síðastliðið ár og flytja inn til kærastans míns á næstu vikum, þannig að það er margt spennandi að gerast. 

Ég bíð spennt eftir að takast á við næstu viku og ætla að gera það af enn meiri krafti en síðastliðnu vikur, þó að miklum krafti hafi verið eytt í þær. 

Takk í dag & góða helgi <3

xx Jónína