Að rísa upp aftur

Í dag var erfiður dagur. Eins frábær og dagurinn var þegar ég bloggaði síðast. En svoleiðis er þetta ferðalag. Það koma stórar og erfiðar brekkur sem getur verið erfitt að klífa, og í dag var ég að rembast við eina slíka.  Ég vaknaði með bilaðar harðsperrur frá æfingu gærdagsins og byrjaði á því strax í morgun að fresta áætlaðri æfingu þangað til eftir skóla í hádeginu.  Svo þegar ég var búin í skólanum hugsaði ég með mér að kannski væri bara sniðugt að fara í spinning klukkan 17:30 í staðinn. Áður en ég vissi var ég búin að fresta æfingunni í allan dag og klukkan orðin 20:30 og því varð ekkert úr föstudagsæfingunni sem átti að vera svo hardcore.

Dagurinn var líka erfiður að því leyti að ég hugsaði um pizzu og franskar frá því að ég vaknaði.  Ég var tvisvar sinnum búin að taka upp símann og næstum panta mér pizzu, en ég náði í bæði skiptin að skella á áður en það var svarað. En ég fór í staðinn og keypti mér 12" subway bát, kristal og súkkulaðihúðaðar kasjúhnetur.  Sem er engan veginn í takt við matarræðið undanfarna daga en þó skárra en 12" pizza frá Domino's.

Í dag er ég því að glíma við erfiðið sem fylgir því að hafa samviskubit. En það er kannski alveg eðililegt að upplifa svona daga inn á milli.  Bara svo skrítið því að í gær átti ég mjög góðan dag sem endaði þannig að ég mátaði buxur sem ég pantaði mér af netinu í sumar og hef aldrei passað í fyrr enn í gær - allt í einu gat ég hneppt þeim og þær voru ekki þröngar eða óþæginlegar og pössuðu bara svona líka glimrandi.  Og í morgun átti ég líka mjög gott augnablik þegar ég steig á vigtina sem að sýndi að það eru 4,4 kg farin á þremur vikum. Þess vegna er svo skrítið að hugsa um það hvernig dagurinn í dag fór og afhverju ég endaði á því að vera uppi í rúmi með samviskubit. En þetta er líka dagur sem ég ætla að muna, eins og þriðjudagurinn sl. sem ég bloggaði um síðast. Því að sú tilfinning í lok dags er mun betri en tilfinningin í lok þessa dags.

En núna ætla ég að hætta að vera með samviskubit og fyrirgefa sjálfri mér. Ég er búin að stilla vekjaraklukkuna kl 09:00 og ætla að fara niður í rækt og taka smá lytingar og svo klukkutíma spinning og taka vinnudaginn af krafti hvað varðar matarræðið. Setja þennan dag í reynslubankann og muna hvað ég var fúl og vonsvikin. Og hvíldardagurinn sem átti að vera á sunnudaginn verður í staðinn bara hrikaleg æfing fyrir vinnu klukkan 10:00.  Það hljómar eins og gott plan :)

Ætla að fara að sofa og vakna endurnærð og endurstillt með hausinn á réttum stað á morgun.

xx Jónína

Að elska sjálfan sig...

Ég ákvað að henda út öllum gömlum færslum af þessu bloggi og ég hef hér með ákveðið líka að skammast mín ekki fyrir að viðurkenna að það er einfaldlega vegna þess að ég skammaðist mín pínulítið yfir því að þurfa að byrja enn eina færsluna á "aftur á byrjunarreit..." eða eitthvað í þeim dúr. Þær hafa nefnilega verið ófáar þannig færslurnar upp á síðkastið.  En eins og allir vita sem einhvern tímann hafa þurft að glíma við ofþyngd og matarfíkn - er þetta ekki auðvelt, þetta er endalaus barátta þar sem sigrar eru unnir en stríð einnig töpuð. Og þannig hefur þetta rúllað hjá mér undanfarin 5-6 ár. Ég hef sigrað og ég hef tapað.  Ég hef misst helling af kg-um og cm en bætt þeim svo aftur á mig og gott betur en það í hvert skiptið.  Ég er skólabókardæmi um svokallað "jójó-feitabollu", þó svo að ég kalli sjálfa mig það ekki dags daglega, að sjálfsögðu ekki.  Og þar kem ég að titli þessarar færslu - "að elska sjálfan sig".

Undanfarnar vikur hef ég lært smátt og smátt að elska sjálfa mig. Ég byrjaði í enn einu átakinu í lok ágúst.  Það gerðist þannig að eitt laugardagskvöldið í byrjun ágúst var ég ein heima, klukkan var orðin ca 2 um nótt og ég var að reyna að sofna en gat ekki sofnað vegna þess að ég var of mikið að hugsa um lífið og sjálfa mig.  Þá komst ég að því að ég hafði loksins náð botninum.  Ekki misskilja mig, ég var ekki þunglynd eða slíkt, og hef oft verið þyngri en ég var á þeim tímapunkti en ég hugsaði sem svo að núna vildi ég breytingu til frambúðar.  Eftir að hafa planað og ímyndað mér næstu 12 mánuðina fram í tímann eins og manni hættir oft til setti ég mig í samband við einkaþjálfara sem ég hafði um vorið verið í fjarþjálfun hjá og kunnað svo ofboðslega vel við.  Hún var þá í sumarfríi en sagðist getað tekið mig í mælingu í lok ágúst og væri laus til að taka mig í einkaþjálfun ef ég hefði áhuga. Ég tók þess vegna þá stóru ákvörðun að fjárfesta í heilsunni og borga fyrir einkaþjálfara, eitthvað sem ég hef aldrei þorað að gera áður, einfaldlega vegna þess að hingað til hef ég verið of góð við sjálfa mig og ekki viljað skora almennilega á mig. 

28.ágúst mætti ég því í mælingu til hennar og 4.september fór ég í fyrsta tímann til hennar. Ég mætti í upphitun, sjúklega peppuð og til í þetta og ég nánast bókstaflega skreið út úr þessum fyrsta tíma með bros á vör.  Þarna hafði fyrsta markmiðinu verið náð - sem var einfaldlega; að mæta & að framkvæma. Síðan þá hef ég mætt til hennar í herbúðir eins og ég kýs að kalla það tvisvar í viku og verið svo dugleg hina dagana að mæta í ræktina og taka brennslu og lyftingar. Ég sé ofboðslegan mun á mér en það sem er miklu skemmtilegra er hversu mikinn mun ég finn á mér. Í dag átti ég svo ofboðslega sérstakt augnablik.  Ég mætti á æfingu til hennar klukkan 9 og hún ýtti mér lengra en hún hefur nokkurn tímann ýtt mér og ég gerði hluti sem ég hefði aldrei látið mér dottið í hug að dreyma um að ég gæti gert.  Ég man í einni æfingunni sagði ég við hana "þú ert svo yndislega brjáluð að láta þér detta það í hug að ég geti gert þetta" - hún hló og sagði mér að kýla á það! Sem og ég gerði - þrisvar sinnum. Ég fór af æfingunni eftir klukkutíma og út í bíl og ég var gráti næst þegar ég settist inn í bílinn.  Á þremur vikum hef ég komist lengra en ég hef nokkurn tímann komist áður. Og það sem meira er, þó ég hafi tekið mest brutal æfingu í lífi mínu í morgun, þá fór ég í 45 mín spinning í hádeginu með Laufey í þokkabót. Þannig að í dag er ég stolt.

Hausinn á manni virkar á svo ofboðslega sérstakan hátt.  Maður er svo fljótur að segja sér að maður geti ekki eitthvað án þess að láta á það reyna.  Þetta er hugarfar sem ég er hægt og rólega að breyta og það gerir mér svo gott.  Ég get í fullri hreinskilni sagt að í fyrsta skipti á ævi minni er ég að fara í ræktina algjörlega fyrir mig sjálfa og í hvert skipti er ég spennt og finnst ofboðslega gaman af.  Af því að ég elska sjálfa mig og ég vil verða að bestu mögulegu útgáfu af sjálfri mér sem ég get orðið. Ég á misgóða daga, að sjálfsögðu.  Ég á daga sem mig langar sjúklega mikið í pizzu og þarf að berjast til að halda mér frá því. Ég á daga sem ég er ekki nógu dugleg að borða nógu oft. Ég á daga þar sem matarræðið mitt er fullkomið. Ég á líka daga þar sem það er ekki alveg fullkomið en ég ákveð að brjóta mig ekki niður fyrir vikið og halda að það sé allt ónýtt.

Lífið er gott í dag. Ég er gríðarlega hamingjusöm og komin svo miklu lengra í þessu ferðalagi en mig grunaði að ég yrði komin eftir aðeins þrjár vikur.  Og nú er bara að halda áfram. Ég er loksins farin að sjá það á vigtinni að ég sé að léttast, en það tekur tíma og ég finn hvað ég er að styrkjast gífurlega. Mig langaði bara að skrifa þetta niður í blogg fyrir sjálfa mig, svo ég muni eftir þessum degi.  Þetta blogg er gott verkfæri fyrir mig sjálfa til að fylgjast með mér og fá útrás þegar vel gengur og líka þegar illa gengur - því að ég veit alveg að það verða ekki allir dagar eins og dagarnir í dag. En ég ætla að njóta hans það sem eftir er af deginum :)

xx Jónína